จดหมายจากพี่ค่าย :[ สิ่งที่เธอควรทำ ]

 

 

                “ค่าย”

                สิ่งที่ทำให้เราได้เจอกัน ได้สัมผัสถึงความรัก 

                ความผูกพัน  อันยิ่งใหญ่

 

การเข้าค่าย

จึงกลายเป็นงานที่นักกิจกรรมหลายๆคนนั้นชอบ

 

ค่ำคืนที่เราล้อมวงนั่งคุยกัน

 

 ค่ำคืนที่ได้เห็นน้ำตา ได้เปิดประตู มอบหัวใจให้กันและกัน

 

 

เทียนเล่มน้อยที่ส่องสว่าง ดูมีพลังและมนต์ขลัง 

 

นำทางบางสิ่งในตัวเราออกมาสู่   “การแบ่งปัน”

 

อยากจะรู้        

 

“ ความหมายของชีวิต คืออะไร “

 

“ จะมีใครลองค้นหามันหรือยัง ”

 

รู้ไหม จากนี้ หนทางที่แสนยาวไกล

 

จุดหมายที่เธอต้องการมันคือตรงไหน เธอลองคิดดูหรือยัง

 

วันเวลาที่ร่วงโรยไป

 

ทุกๆวันเธอจะเข้าใกล้ความเป็นผู้ใหญ่

 

ซึ่งเป็นใครสักคนที่อยู่ในโลกที่สับสนและวุ่นวาย

เธอรู้ไหม

 

โลกกลมๆใบนี้มันร้อนแรง         หนักแน่น  ขุ่นมัวด้วยปัญหา

 

ฉันเองอยากจะรู้  อยากลองถามเธอดูว่า 

 

เธอเห็นมันหรือไม่  เธอทนได้อย่างไร

 

 

ทุกวินาที 

 

มีหยดน้ำตาได้หลั่งไหลจากใครสักคนที่เธอมองข้าม

 

 

ฉันไม่ขอให้เธอเชื่อฟังฉัน  แต่จะขอให้เธอลองตรองดู

 

โปรดคิด พิจารณาดีๆ  ฉันรู้  เธอทำได้

 

 

 

ลองถามใจเธอดูสิ

บนโลกใบกว้างนี้ ใครๆก็รู้ว่าเธอเป็นผู้ให้ที่บริสุทธิ์

 

ทั้งความรักที่เธอมีให้ จิตใจที่แสนดีงาม

 

ทุกๆสิ่งล้วนเป็นที่กล่าวขาน

 

 

 

“แต่มันเพียงพอแล้วหรือ”

 

 

ขอเถอะ...ขอเธออย่านิ่งเฉย ลองตรองดู

 

ByPBB

อันนี้เป้นงานเขียนเมื่อนานมาแล้ว

เชิญชม

       กำแพงสูงลิ่วเสียดฟ้า  แข็งกล้าดั่งผาหิน

 มีไว้กีดกันดวงจิดและชีวิต ให้ใจตนนั้นปลอดภัย  

      กำแพงแห่งดวงจิตมิอาจเห็นเป็นรูปธรรม       แต่เป็นนามธรรมที่ล้ำค่า

 บ้างไว้ใช้ตีราคา คุณค่าความเป็นคน บ้างใช้ปิดความคิดและจิตใจ

       กำแพงนี้ บางครั้งสีใส บางคราสีทึบ แปรเปลี่ยนตามผู้มาขอตีตราข้ามกำแพง

บางคน ผ่าน ไม่ผ่าน เพียงเพราะมุมมองด้านเดียว  ด้านตรงข้าม

      กำแพงล่มสลายได้บางเวลา ถ้าจิตหวั่นไหวลอยล่องตามเหตุการณ์

เช่น แสงเทียน ความดีความอบอุ่น หนักสุด คือ การล้มลง

      กำแพงสลาย สร้างความเสียหายใหญ่หลวง ก่อกำเนิดประสบการณ์แสนแพง

 จิตใจเปลี่ยน กำแพงก็เปลี่ยน จะมากจะน้อยแล้วแต่ความคิดที่เปลี่ยนแปร

       ความเงียบ ความเหงาภายในใจ ความไม่มั่นคง เพิ่มอิฐให้หนาและสูงส่ง

  ผ่านกาลเวลา ยิ่งสูง คนข้ามผ่านยิ่งน้อย

กำเนิด

กำแพงยักษ์ปักษามิอาจผ่าน จะรำคาญทุกข์สุขลุกเป็นไฟ

ด้วยดวงใจเข้าร่วมกำหนด

จะโป้ปดมดเท็จสักเพียงไร หลอกใจตนมิได้

Written By PBB

------------->-------------->--------------->------------->----------->---------------->

เล่น   กับ   ชีวิต

 

                ในวันที่พระอาทิตย์หลบพักหลังเมฆฝน

          ผู้คนต่างเร่งรีบหาที่กำบัง เมื่อสายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาก็จะพบกับกองทัพเด็กตัวน้อยที่คอยวิ่งสวนทางผู้คนพร้อมด้วยอุปกรณ์ไว้เล่นกับสายฝนครบมือ

          การเล่น ทำให้เราผ่อนคลาย เรายิ้ม เราเรียนรู้  ลองนึกดูสิ เวลาเราเล่นเรารู้สึกอย่างไร เราเห็นอะไร ลองค้นความหลังดูว่าอะไรที่ทำให้พวกเราชอบที่จะเล่นมากกว่านั่งฟังบรรยาย

                ในความเป็นจริงนั้นเราคงเล่นตลอดเวลาไม่ได้ ทุกสิ่งย่อมเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาจากเด็กน้อยที่เฝ้าคอยสายฝนเริ่มเติบใหญ่ได้เรียนรู้คำพูดที่ผู้ใหญ่ที่สังคมสร้างขึ้นมาปิดกั้น  คำพูดที่เป็นดั่งปูนที่มาฉาบทับความสร้างสรรค์ที่เกิดจากการเล่น

       อยากรู้ไหมมันคือคำว่าอะไร?

                “ทำอะไรไร้สาระ” 

           “เล่นเป็นเด็กไปได้”

                สิ่งเหล่านี้เป็นคำพูดที่บั่นทอนจิตใจแห่งการค้นหา คำพูดที่เกิดจากผู้ใหญ่ซึ่งชอบความมีเหตุมีผล ชอบความมีระเบียบแบบแผน

                เรื่องนี้ไม่ได้บอกให้เกลียดพวกเขา แต่บอกให้พวกเราเข้าใจในธรรมชาติของผู้ใหญ่ ให้เข้าใจถึงสภาพแวดล้อมที่ผู้ใหญ่ต้องเผชิญ เพราะจริงๆแล้ว ผู้ใหญ่เองก็มีความเป็นเด็กเพียงแต่ต้องเอาความรับผิดชอบ เอาสิ่งต่างๆมาปกปิดมันเอาไว้

                ผู้ใหญ่บางท่านอาจต้องกดต้องเก็บมันเอาไว้ในห้องขังที่ชื่อ “จิตใต้สำนึก”

 

                ถ้าสิ่งที่สามารถทลายปูนที่ฉาบไว้ หาได้จากสายฝนที่เด็กๆมักวิ่งเข้าไปหา

                พวกเราคงต้องหาเวลาดีๆ หาจังหวะเหมาะๆชักชวนผู้ใหญ่ให้ออกมาเล่นกับฝน สนุกกับสายฝนให้มากขึ้นนานขึ้น เผื่อปูนที่ฉาบไว้จะถูกเซาะกร่อนลงจนเห็นสิ่งดีๆที่ถูกฉาบทับไว้ ให้เวลาในวัยเด็กกลับมาสู่ผู้ใหญ่อันเป็นที่รักของเรา ให้เราได้จับมือกันเล่นไปในสายฝนที่โปรยปรายกับผู้ใหญ่ที่เข้าใจในวัยเด็ก แบ่งปันรอยยิ้มแลกเปลี่ยนความฝันให้แก่กัน  

               

                กาลเวลามักเดินหน้าเรื่อยๆเปลี่ยนเราจากเด็กเป็นผู้ใหญ่ในช่วงเวลาไม่นานนัก  ตอนนี้ เรายังเด็ก ยังมีโอกาสเล่น เล่นกับความคิด เล่นอย่างมีระบบ เล่นแบบรู้ขอบเขต  ถ้าเราสนุกกับมัน สนุกกับการสร้างสิ่งใหม่ๆ และรู้จักออกแบบให้ปูนฉาบได้ถูกที่ถูกจุด

                ชีวิตคงพบกับสีที่สดใสแปลกใหม่อีกมากมาย